pedalBOka

Gaur lau garagardo behar izan ditut lotarako tokia lortzeko. Bi, inguratzeko, beste bat zehazteko, eta, laugarrena, ospatzeko. Hala ere ez nago guztiz lasai.

Ondoan taberna daukaten kaperatxoak oso tentagarriak dira. Arratsalde partean agertu, bertakoekin solasalditxo lasaia izan eta non geratu gomendatu ohi dizute (Ouzandeko lagunen adeitasuna apartekoa izan zen).

Hasieran parketxo bat aipatu didate, baina konfidantza (eta kopatxo batzuk) hartuta, toki hura ez omen dela parte onekoa eta hobeto nagoela hementxe, etxeartean.

Iluntzera arteko tarte zail honetan -denda jartzeko tokira noiz arrimatuko-, herriko aberatsa eta kaperako zaindaria ezagutu ditut. Benetan interesgarriak, horretan utziko dut. Azkenengoa ezik, esango nuke ezagututako guztiak pozik daudela ni hemen geratuta. Ea ezagutu gabeko inork ez dion poliziari deitzen. Ea nork jartzen dituen arauak hemen.

Eguneraketa: Uste dut aurkitu dudala nork jartzen dituen. Atzo ezagutu ez nituen lau andrek goizean barre artean ondo lo egin dudan galdetu didate eta kafera gonbidatu. Gustua ematen du eguna horrela hasteak!

Portugalen bizikleta zatitxo bat geratzen da. Eskerrak astiro nihoan, bestela ostixe galantie izango zan.

Bestela, ba Ourensen geratu zirela azkenengo elizatxo babesleak. Pontevedran bunkerrak dira, eta Portugalen errezatzeko bakarrik eraikitzen dituzte -harrigarria-. Ingurua ere turistikoagoa, eta etxe pribatuz josita. Horregatik iluntzea estresanteagoa izan ohi da.

Kurioski, oraindik ez dut ikusi portugaldarrik urik edaten. Hondartza erraldoian iturri ñimiño bakarra, hamar minutu eman nituen botilak ta zorroa betetzen, ta inortxo ez zen inguratu. Tira, bai, tipo bat txakurraren bizkarra bustitzera. Hark ere ez zuen edan!